Vallestappers op Peellandpad

Uden - Kasteel Heeswijk : 2 februari 2009

VERSLAG FOTO'S

Vandaag gaan wij, "De Vallestappers", na twee maanden weer "op pad".
De agenda's matchen en Pieter, onze weercoördinator, zet het "weer-licht" op groen. Wij vertrouwen er maar op ofschoon de berichten niet zo rooskleurig zijn, maar het is in elk geval droog ! Henk moet Kasteel Heeswijk de volgende en tevens laatste etappe op tijd terug zijn. Daarom lopen we vandaag wat meer. Achteraf blijkt het wel een dikke vier kilometer te zijn.
Wij rijden als gebruikelijk met twee auto's naar het (nieuwe) eindpunt voor deze etappe: Kasteel Heeswijk. Henk parkeert zijn auto en wij gaan met de auto van Wim naar het beginpunt: de Belgenlaan in Uden-Noord. Om half tien beginnen we aan de etappe.
  • Aan het einde van de Landerlaan moeten we de Belgenlaan, de drukke N277, oversteken. Er staan afrasteringen en eigenlijk mag het niet. We willen niet omlopen via het verderop gelegen kruispunt. Gelukkig zit er een gat in de afrastering, dus het lukt. Kennelijk doen dit meer "Peellandpadders".
    Aan de overzijde lopen we over een oude kasseienweg, de PNEM-straat. Een verwijzing naar de elektriciteitsmaatschappij van Noord-Brabant, die is overgegaan in handen van Essent en die overigens ook dreigt te worden verkocht. We gaan het Lunch in de Slabroeksche Bergen bos Udenoord in, dat deel uit maakt van Natuurpark De Maashorst tussen Uden/Zeeland en Oss.
    Na de bossen een wat meer open stuk en daarna weer bossen en heide van de Slabroeksche Bergen. Best een gevarieerd gebied en veel fraaier dan verwacht. De bergen bestaan vooral uit stuifzandruggen. Een bank nodigt uit om te pauzeren. We genieten van een koek van Wim.

  • Verder maar weer. Bij het gehuchtje Slabroek staat het Bezoekerscentrum. Een uitnodiging voor erwtensoep, wordt genegeerd. Het Kabouterbos
    En dan……., ja dan blijkt toch dat kabouters bestaan.
    Aan Wim: "Het is hier een mooie plek om eens met Ann te gaan wandelen", want Ann heeft iets met kabouters.

    Na een stuk bos steken we de drukke A50 over via een eco-viaduct. De schuttingen links en rechts nemen het uitzicht weg, maar met enige moeite kun je er wel over heen kijken.
    Het de Kabouters
  • Via de Piet Geersdijk met veel knotwilgen komen we in de buurt van Bedaf. Het dorpje zelf zien we niet, maar we lopen wel de Bedafsche Bergen in. De routeaanduidingen zijn hier niet best. Wij letten even niet goed op en zitten aan de verkeerde kant van deze smalle strook van stuifzandruggen en bossen. Wim bestudeert de kaart eens goed en vrij vlot zitten we weer op de goede weg. We hebben daardoor wel meer gezien van de omgeving dan de bedoeling is. Gelukkig is het geen straf, want het gebied is echt een pareltje, wat daar niet verwacht. De meesten van ons kennen het namelijk Prachtige Bedafse Duinen niet ook al wonen we niet ver uit de buurt.
    Het moet hier voor de kinderen een feest zijn om in de zomer te ravotten en te rollen in het rulle zand van de heuveltjes. Wij genieten ook en pauzeren hier aan een picknicktafel. En…. het is nog steeds droog en prima wandelweer. We laten de "bergen" achter ons en lopen door een meer open gebied, dat in de afgelopen eeuw is ontgonnen. Hier en daar liggen nog wel wat natuurrestanten, zoals de Heische Wal. Daar pauzeren we op een grote boomstam en een lego-betonblok. Een boerenzoon brengt met zijn "payloadertje" wat mest en slootafval naar een vlakbij gelegen grote hoop.


  • Wij brengen onze kuierlatten weer in beweging, want het is wel de bedoeling het eindpunt te halen. Op de Heibloemsedijk komen we rond drie uur langs Café Standserhorn. Hier hadden we in eerste instantie het eindpunt gepland, maar nu moeten we nog een kaartblad verder lopen. Jan, vanmorgen vroeg: "Tot Kasteel Heeswijk door lopen gaat wel. Het is een dikke twee kilometer". Wim bekijkt het nu nauwkeuriger: "Jan, die twee zijn wel vier en een halve kilometer"! Afijn, we moeten toch verder, want de auto van Henk staat bij het kasteel. En… de volgende keer is de etappe korter en dat is gunstig, want we eindigen dan in Den Bosch en dus vroeger aan de bitterballen!.
    Via de Heeswijksche Bosschen komen we in een open terrein en merken, dat het een stuk kouder is geworden. We passeren de Leigraaf. Het riviertje heeft nu het karakter van een recht getrokken afwateringskanaal. Iets verder staat onder aan de wal de "vriend" van Pieter, de blauwe reiger. Vrijwel elke wandeldag zien we hem. Toegangspoort kasteel Heeswijk Toegangspoort kasteel Heeswijk


  • We steken de Gouverneursweg over en via een mooie bomenlaan en een erg oude en bolle klinkerweg komen we uit bij Kasteel Heeswijk. Het is een fraai kasteel, die in het Peellandboekje uitgebreid is toegelicht. Het boekje: "…dit is nu wat een hedendaags mens zich voorstelt van een kasteel: imposant en met hoge torens en een gracht….".
    Het kasteel kan bezocht worden, zie www.kasteelheeswijk.nl
    De omgeving, het dal van de Aa en zo, is ook erg geschikt voor het maken van een mooie fietstocht.
Wij lopen om het kasteel heen en komen precies om vier uur bij de auto van Henk.
Daarna het bekende ritueel: met de auto naar het beginpunt en vervolgens terug naar Nuenen. Onderweg begint het te regenen. Wij tegen Pieter: "Je hebt het goed geregeld met het weer"!
In Café Schafrath in Nuenen is ook weer als vanouds: bieren met de heerlijke bitterballen.

Het weer heeft overdag geweldig meegezeten. 's Avonds valt er lichte sneeuw, die op de koudste plekken blijft liggen.

Terug naar boven