| |

Vallestappers op Peellandpad
|
Helenaveen - Milheeze : 28 oktober 2008 |
Vandaag gaan we eindelijk weer wandelen met ons groepje. De agenda's lieten het zo'n drie maanden niet toe, want we lopen
alleen als we met zijn vijven zijn.
Pieter, onze weercoördinator, zet het licht op groen: "Er worden wel buien voorspeld, maar we zijn geen watjes"!
Tegen onze gewoonte in slaan we de aansluitende etappe vanaf Mijl op Zeven door de Groote Peel over en wandelen dat ná
1 december, omdat we dan wel door het natuurgebied mogen.
Dus nu de etappe erna. Om half tien starten we met prima wandelweer. Het heeft een beetje gevroren, maar de zon schijnt
en samen met de dampige sfeer door mistresten is het mooi.
-
Meteen al zit op een paal van de weideafrastering een forse buizerd. Met enkele vleugelslagen zeilt hij naar een paal
aan de andere kant van de weide. Via een stuk asfaltweg lopen we na de minicamping De Peelkant een prachtig natuurgebied
in.
Paddenstoelen, prachtig licht en mooie paden langs water!
Foto's vertellen hier meer dan woorden,
zie deze mooie paddenstoelen:
-
Bij Soemeer steken we de weg Griendtsveen - Helenaveen over. We lopen nu de Mariapeel in. Het pad is dankzij een
Herfstwandeling van onze Club van Tien niet onbekend, maar het blijft aantrekkelijk.
De verhoging van de waterstand
zorgt er voor, dat de berken het loodje leggen en dat geeft een typisch beeld van de diverse waterplassen ontstaan door
de vervening vanaf 1853.
-
Ergens in de Mariapeel is het dan goed om even te pauzeren en van een koek te genieten met koffie of water. De zon maakt
het helemaal goed en is zelfs lekker warm als hij op de rug schijnt.
Griendtsveen is tegen het einde van de negentiende eeuw gesticht. De huizen, in wat toen een uithoek was, liggen er nu
prachtig bij en zijn onder meer geliefd bij kunstenaars. Prachtige herfstkleuren van de bomen langs de vaarten zijn
gratis voor ons. Oude ophaalbrugjes zijn nog steeds mooi. De grote villa voor de familie Van de Griendt valt op.
-
Wij wandelen het dorp uit en steken de spoorlijn Eindhoven - Venlo over. Direct naast de overgang geven bloemen en lege
bierflessen aan, dat een jongeman hier onder een trein is gekomen. Het komt helaas meer voor. Bij gebrek aan een bank
gaan we iets verder pauzeren op een vangrail. Gelukkig wel lekker in de zon.
Volgens de kaarten 19 en 18 gaan we beginnen aan erg lang recht stuk. Het lijkt saai, maar het blijkt heel anders uit te
pakken. In de jaren dertig is hier een Defensiekanaal aangelegd met vele kazematten en dat is nu een prachtig wandelpad
geworden. Het heldere water, de zon, de bomen in herfsttooi zorgen voor een prachtige entourage.
Het is bijna niet voor te stellen, dat in de bunkers in 1940 soldaten zaten om de Duitsers tegen te houden. De
Peel-Raamstelling heeft niet gefunctioneerd, maar de vleermuizen hebben er wel een verblijfplaats aan over gehouden om
te overwinteren.
-
Wij verlaten het Defensiekanaal, lopen een eindje langs de verkeersweg Deurne - Venray en gaan rechtsaf via het
asfaltweggetje Kraaienhut naar de Deurnese Peel. Intussen is er zowaar wat bewolking gekomen en begint het een beetje
te druppelen. We doorkruisen de Deurnese Peel en horen achter ons enkele donderslagen. Het buitje is een onweersbui
geworden, maar daar hebben we geen last meer van.
Het laatste stuk van vandaag gaat door een open landbouwgebied. Via de Boekweitweg bereiken we de Peeldijk, waar de
auto van Henk geparkeerd staat. Na 22510 meter hebben we het eindpunt van deze etappe bereikt. Pieter: "We hebben het
gelopen met een gemiddelde van vier en halve kilometer".
Nu eerst de auto van Wim in Helenaveen aan de Centurioweg ophalen en daarna naar Nuenen. Onderweg flinke buien, maar
dat kan ons niet meer deren, want we hebben prachtig weer gehad.
In Nuenen in Café Schafrath hebben we de gebruikelijke afsluiting met lekkere bieren en bitterballen. In het café
spreken we ook af om onze wandelkilometers om te zetten in een bijdrage voor een goed doel. We hebben hier enkele
keren over gesproken. Ook vandaag, maar nu gaan we de daad bij het woord voegen.
Terug naar boven
|
|