Vallestappers op Peellandpad

Mijl op Zeven - Helenaveen : 2 december 2008

Vandaag lopen we het gat dicht, dat we in de Groote Peel hebben laten liggen. Wij willen namelijk het stukje ongemarkeerde route door de Groote Peel volgen en dat is alleen in bepaalde perioden toegestaan. Het trekseizoen van half oktober tot 1 december is net voorbij dus wij mogen!
Derhalve om acht uur bij Pieter aan de koffie, waar iedereen aan Pieter, onze weeercoördinator, vraagt Tussenstop Centurioweg

of hij wel op www.buienradar.nl heeft gekeken. Pieter: "Nee, dat is niet nodig, want ik zie wel dat het regent, maar de vooruitzichten zijn zodanig, dat we gewoon kunnen gaan".
Tijdens de rit naar de Centurioweg in Helanaveen is het even wat droger, maar daarna is het opnieuw nat en zakt het optimisme over het weer naar een zeer laag niveau. Op weg naar het beginpunt bij het bezoekerscentrum "Mijl op Zeven" wordt het niet beter, maar anders gezegd, eerder slechter! Pieter is niet te vermurwen: "We gaan lopen"! Jan en Henk kijken of het centrum al open is. Helaas is dit niet het geval.

Het is half tien wanneer we op pad gaan en ….. met de poncho's aan.
Even twijfelen we of we op de goede route zitten, maar we hebben het juiste pad te pakken. De bodem is behoorlijk modderig. In de Groote Peel wordt het waterpeil bewust hoog gehouden. Dankzij de regen zijn de paden bijna even nat als de rest van het gebied.
Iets verder wijken we van de gemarkeerde route af en gaan de Peel in. En, ja hoor, onze weercoördinator krijgt gelijk. Het wordt droog. Pieter: "Nu mag ik zeker wel naar het congres van de weermannen op Hawaï"? Daar heeft hij het regelmatig over en motiveert het ook nog: "Ik weet dan nog beter hoe ik goed weer moet bestellen". Wij, de andere vier, voelen echter niets voor sponsoring. Het is nu ook goed gekomen. Henk: "Ik zie een streep blauw"!
Het is prima wandelweer alleen het pad is glibberig.

Intussen genieten we toch van de omgeving. De Peel bereidt ons nog een verrassing: een witte reiger stijgt op en gaat na een rondje bovenop een dennenboom zitten. Pieter heeft iets met reigers vanaf onze allereerste wandeltocht van het Pelgrimspad vanuit Den Bosch op 14 februari 2003. Vrijwel op elke wandeltocht zien we een blauwe reiger. "De vriend" van Pieter is van blauw ineens wit geworden. Een beeld waaraan we niet gewend zijn.
We zien af en toe mooie vennen of plassen. Vlakbij het Steltlopersven nuttigen we staande koffie en koek. In geen velden of wegen een bank te bekennen. We slaan haaks linksaf en lopen door het gedeelte, dat De Mosplak heet. In Nederland hebben alle plekjes een naam gekregen.

De zon breekt niet door, maar het is droog. Via een graspad over een kronkelig dijkje of wal verlaten we het natuurgebied De Groote Peel en lopen over de Vossenbaan de bewoonde wereld in. Beter gezegd over een asfaltweg door ontgonnen akkerland. We kruisen de Eeuwelsche Loop en daar vliegt weer de witte reiger. Dezelfde? We zullen het niet weten, maar in elk geval is het een opvallende verschijning.
De route na het natuurgebied is minder fraai. Een stuk van A naar B, dus niet direct iets om over naar huis te schrijven. "Wandelcorvee", zegt Joyce Roodnat in haar wandelbeschrijvingen in de NRC. Overigens zien we daar een grote zwerm ganzen, op zoek naar een plek om te foerageren. Het is nu voortdurend asfalt en nog steeds geen banken. Bij een boerderij zien we eindelijk een stapel zinken plaatmateriaal liggen. Ruim voldoende om even te zitten, te rusten en te eten.
De rustpauze is niet al te lang, want de wind is duidelijk frisser geworden. Hier is geen enkele bescherming van begroeiing, zoals in de Peel. Dit nadeel heeft ook een voordeel: het lage tempo van op de modderig paden kan nu weer wat worden opgekrikt.

We passeren de A67 onder een viaduct en wandelen daarna nog een heel eind over een fietspad langs de weg van Liessel naar Helanaveen. Een saai stuk, maar de frisse wind komt van opzij en deels van achteren en blaast ons vooruit. Henk: "Hier ligt Siberië". En inderdaad de streek ten noorden van deze weg heet zo. Het zal daar wel kouder zijn dan op andere plekken. De enige afleiding is een Afwateringskanaal, zo recht als een liniaal kruist het de weg.
Iets verder komen wij langs een opslagplaats voor voertuigen ter bestrijding van brand en andere calamiteiten. We weten maar half wat er links en rechts in Nederland ligt opgeslagen voor allerlei soorten van rampen. Het is te hopen, dat ze niet nodig zijn.

Gelukkig komt er einde aan deze weg. We bereiken net voor twee uur het eindpunt van deze etappe aan het begin van de Centurioweg. Pieter meldt de resultaten van onze inspanning van vandaag: achttien duizend en tachtig meter gelopen in dik vier uur met een gemiddelde van 4,4. Behoorlijk langzaam voor ons doen, maar a la, het was niet zover, het glibberen op de paden in de Peel kostte veel tijd en we hebben alles bij elkaar lekker gelopen. Pieter: "Bedankt voor het weer. En ….. droom maar van Hawaï".
Via Neerkant, Meijel en Ospeldijk rijden we naar het bezoekerscentrum Mijl op Zeven. Het is nog vroeg en daarom kijken we even binnen. Het Centrum heeft veel informatie over de natuur van De Groote Peel en hoe er vroeger gewerkt werd bij de turfwinning. De plannen en maatregelen om de Peel te behouden zijn fraai toegelicht. Het is één van de mooiste natuurgebieden in Nederland.

Wij keren terug naar Nuenen, want Café Schafrath zal intussen wel open zijn. Dit is inderdaad het geval. Wij zijn de enige gasten. "In de Sinterklaastijd en met dit weer is het vaak rustig" zegt de kastelein. Onze laatste wandeletappe van 2008 hebben we in het café afgesloten met het gebruikelijke ritueel: biertjes en uiteraard de fameuze bitterballen.

Terug naar boven